Dat zeg ik…….ZEN!

De oase die loungeset heet…..
Ga er maar eens goed voor zitten, want dit is soap-waardig.

Weten jullie het nog, mijn getwijfel, mijn gewik en geweeg, mijn dubben over wel of niet? De eerste stap was de moeilijkste, toegeven dat de set die Tjebbe zo liefdevol bouwde toch écht rot is.

IMG_1622

Maar de realiteit won het van mijn emotie, de banken zijn na 5 jaar nu toch echt rijp voor de sloop. De hockers wil ik nog wel bewaren. Die lijken me nog best oké.

Tijdens het bezoek aan de Gamma voor een rol gaas, paaltjes en tiewraps voor een afrastering voor Buster zag ik een multifunctionele set staan.
Het aanschafbedrag is, ondanks de korting van 25%, best pittig.
Net als altijd ga ik niet over één nacht ijs en wordt er een plussen en minnenlijstje opgesteld. Het kostte drie koffie, twee thee, een ijsthee met tussendoor twee wandelingen met Buster , het plaatsen van een afrastering en een velletje papier met de voors en tegens.

Ik bel met het Gammafiliaal om te vragen tot wanneer de actie geldt.
“Tot vandaag mevrouw”.
Shit…..ik schenk een glas rosé in en hak dan toch de knoop door.
iPad gepakt, Gamma site geopend, bestelling geplaatst en van schrik een te grote slok genomen.

Maar ik voel me trots, op mijn eerste grote beslissing in m’n uppie.
En ik voel ook een lichte blijdschap. Omdat we nu toch een leuk zomers vooruitzicht hebben. Ondanks dat een vakantie er niet in zit en ik mijn 50e verjaardag niet kan vieren.
Nu maar hopen dat de zon uitbundig gaat schijnen, zowel op die verjaardag als komende zomer. En dat Buster het maar net zo lekker mag hebben op die dagen als nu, want wat kan die hond genieten in de zon….

IMG_1617

Vanmorgen wilde ik deze beslissing graag delen met collega’s en de set even laten zien. Dus hop, naar de website van Gamma.

Maar, huh?
Wat zie ik nu?
Loungeset Modena nu met 25% korting.
Alweer?
En nu dus 200 euro goedkoper dan gisteren?
Ik zal hier maar niet typen wat ik zei en al helemaal niet wat ik dacht.
Ik begin aan mezelf te twijfelen.
Dit kan toch niet?
Heb ik het dan gisteren verkeerd gelezen?
Heb ik de medewerker verkeerd begrepen?
Dat ik teveel heb betaald is in elk geval wel heel duidelijk…..


De twijfel is al snel weg als ik de foto van de dag ervoor pak.
Nee hoor, niks vergissing, het staat er echt.
Ik voel me behoorlijk geborduurd!Om 8.10 gebeld met de klantenservice. Aardige meneer aan de telefoon. Hij begreep mij helemaal en zou navraag doen over een creditering en mij binnen een half uur terugbellen.

Hij had het denk ik druk want ik hoorde niks. Dus om 9.30 zelf teruggebeld.
Dit keer een aardige dame. Die zocht op ordernummer en zag dat crediteren niet kon.
“Dat kan niet in het systeem worden verwerkt….”
Na navraag door haar bij een collega kreeg ik als advies om de order van zondag te annuleren en een nieuwe order te plaatsen. Ik gaf aan graag eerst een annuleringsbevestiging en credittoezegging te ontvangen voordat ik een nieuwe bestelling ging plaatsen. Dat kon.
De annulering zou intern worden doorgezet en ik zou binnen 30 minuten een bevestiging per mail ontvangen. Dat gebeurde niet.

Om 10.10 dus toch maar weer gebeld. Gesproken met dame nummer twee. Die gaf aan dat de annulering intern uitstond en dat de bevestiging er nu direct per mail aan kwam.
Voor de zekerheid was het handig volgens haar als ik het formulier voor herroeping van een overeenkomst zou uitdraaien, invullen en insturen. Dan kon het in elk geval echt niet mis gaan. En dan kon ik ook gewoon bestellen.

Advies opgevolgd. Formulier uitgedraaid, ingevuld, ingescand en per mail naar de klantenservice gestuurd. En de bestelling geplaatst…..
Ja hoor, nu kreeg ik een bevestigingsmail, van de herroeping. Dat het binnen 3 werkdagen in behandeling zou worden genomen.
Neeeeeeee, ik wilde heel zeker weten dat dit goed zou gaan.

Om 10.40 gebeld, de derde dame nam op. Die kon beide orders zien staan.
En dat er een annuleringsverzoek uitstond bij het magazijn voor de ‘dure’ order.
Maar dat er nog geen antwoord was dus kon zij mij ook niets bevestigen.
Maar, ik zou zeker in de ochtend een mail krijgen.

Ik begin me zorgen te maken…..dat blijkt niet ongegrond…..

IMG_1641Om 12.50 gebeld. Meneer nummer twee.
Met hoeveel mensen zouden ze daar eigenlijk zitten?
Hij ziet helemaal geen annulering verwerkt staan.
Wel staan beide orders nog actief.
Ik uit mijn bezorgdheid en vraag hem om de order van 26 maart alsnog ongedaan te maken. Hij zegt dit toe en ik heb om 12.55 een mail met annuleringsbevestiging. Ik let daarbij niet op het ordernummer in de onderwerpregel…..

Om 13.48 krijg ik een mail met een creditnota.
Voor de order van vandaag….

Whaaaaaaaaaaa……..
Dát is dus nou net niet de bedoeling.

Dus, wéér gebeld. Om 14.25 uur spreek ik dame nummer vier.
Zij vraagt na en nu wordt voorgesteld om alles zo te laten zoals het is. Ik krijg mijn 599 z.s.m. terug en de resterende 200 wordt gecrediteerd nadat ik de loungeset ontvangen heb…. Daarmee ga ik dus niet akkoord! Want de fout ligt bij Gamma, niet bij mij.

Inmiddels licht gefrustreerd uit ik wat mij tot nu toe allemaal is overkomen en dat ik de nu door hen gemaakte fout toch echt niet in mijn schoenen laat schuiven. Dat ik het daarnaast ook behoorlijk raar vind dat crediteren van het verschil vanmorgen niet mogelijk was en nu ineens wel?
Ik verzoek haar beleefd maar wel duidelijk om te regelen dat:
– het juiste ordernummer wordt geannuleerd,
– mij van die correcte annulering een bevestiging te mailen
– mij deze week nog het hoogste bedrag, van de geannuleerde
order, terug te laten betalen.

Ik ga opnieuw in de wacht. Inmiddels heb ik zes keer gebeld en ruim een uur in de wacht gestaan. En dan…..wordt de verbinding verbroken. Ik adem in, ik adem uit en ik bel opnieuw.

Een allervriendelijkste dame, nummer vijf, begrijpt mij helemaal.
Ze loopt zowaar naar haar collega, dame vier, om te overleggen en zegt dat ik teruggebeld wordt door iemand van een andere afdeling. Als ik mijn mond open om te zeggen dat ik bang ben dat ik niet teruggebeld ga worden zegt ze “Ik zorg ervoor dat u écht wordt teruggebeld, dit kan namelijk echt niet zo”.
We zijn het weer eens. Ik denk ‘let it go’ en zeg dat ik in spanning afwacht.

Om 15.30 word ik gebeld. Door meneer nummer drie, van ‘de andere afdeling’ – dat blijkt de afdeling salesmanagement te zijn.

Hij is verbaasd dat ik in de lach schiet als hij verzucht dat hij zich door een dossier heeft geworsteld waar hij als medewerker al moedeloos van wordt en hoopt dat ik hem nog ga vertrouwen als hij zegt dat hij er alles aan zal doen om te zorgen dat het goedkomt.
Ik leg hem uit dat ik wel erger heb meegemaakt en dat ik meestal eerst ongeduldig, dan misschien boos maar uiteindelijk altijd erg lacherig wordt van dit soort gedoe.

“Pfoe, dat valt dan weer mee” zegt hij daarop.
“Nou, eerst maar eens zorgen dat ik én mijn geld terugkrijg én op 7 april met een lekker glas rosé op die set kan ploffen” grap ik.
“Inmiddels ben ik ook wel aan een glas toe” krijg ik terug.

Fijn, dit is iemand met gevoel voor humor. Hij zegt me toe dat hij de herroeping ongedaan gemaakt heeft, dat de credit van de order van vandaag binnen 48 uur op mijn rekening staat en dat dit als het aan hem ligt ook voor het verschil tussen beide orders geldt.

Hij gaat vanmiddag zelf langs de afdeling financiën en belt me dan terug.

Ik probeer ZEN te blijven…..to be continued……

IMG_1640

Naschrift:
Diezelfde middag volgt een mail van de ‘salesmeneer’, hij meldt dat ik het bedrag van de foutief gecancelde order binnen twee werkdagen op mijn rekening heb en dat het verschil tussen beide orderbedragen z.s.m. daarna volgt. Daarover bericht hij mij binnen 2 dagen.
Ik wacht in spanning af. Natuurlijk wel heel blij met deze schriftelijke toezeggingen…..
LeukMeer reacties weergeven

Reageren

Reacties
Barbara Bosman
Schrijf een reactie…

Cocon

Het wordt tijd om mij in een cocon te wikkelen.
Onbereikbaar voor onnodig commentaar, ongefundeerde kritiek, opmerkingen dat ik toch gewoon zelf om hulp kan vragen, kortom kwetsende zaken die mij telkens weer extra omver werpen.

Monarch Butterfly Crysalis

Gisteren was de druppel die de emmer deed overlopen. Iemand vroeg hoe het ging, met mijn gips en alles… Ik gaf eerlijk antwoord. Tenminste, ik meldde niet hoe ik me voelde want daar zit niet iedereen op te wachten weet ik inmiddels.
Ik zei ook niet dat het werk, zowel op kantoor als thuis, me tegenvalt qua belasting met deze gipspoot. En dat alle goedbedoelde opmerkingen over ‘rustiger aan doen’ me inmiddels vreselijk irriteren omdat dat gewoon geen optie is.
En dat ik niet snap dat mensen dat niet snappen.
Tuurlijk kun je rustig aan doen, als iemand anders je was doet, stofzuigt, je vloer dweilt, de hond uitlaat en borstelt, kookt, afruimt, opruimt, etc. En ja, Juul doet haar deel, voordat we die voor de zoveelste keer te horen krijgen.

Ik zeg dus alleen dat ik mijn boodschappen één keer per week laat bezorgen door AH.
En toen ging het mis.  IMG_1450
Er kwam commentaar.
Behoorlijk onbehoorlijk commentaar ook nog. Over het feit dat dit toch eigenlijk te duur is voor mij….
Ik gaf de persoon in kwestie gelijk en vroeg wanneer diegene tijd had om volgende week met mij boodschappen te halen.
Nou dat was nou net niet de bedoeling. Want er waren toch wel anderen die dat konden doen met me?

Ik heb gemeld wat de opmerking met me deed en heb control/alt/delete toegepast op Facebook.

Dat heb ik daarna nog bij twee anderen toegepast die, toen ik dit voorval beschreef, aangaven dat ik wel erg negatief was.

Volgens mij doen we het juist retegoed, Juul en ik. Ondanks de tegenslagen die we na het overlijden van Tjebbe ook nog voor onze kiezen hebben gekregen, ondanks alles wat we nu niet meer kunnen doen en wat we juist zo graag wel zouden willen doen. Om af en toe een soort kleine rouwpauze te hebben. Met wél een weekend weg of een vakantie, wél je verjaardag kunnen vieren, wél die tuin kunnen opknappen, wél op pad met anderen te gaan omdat je je dat wél kunt veroorloven.
Ja dat zijn luxeproblemen, ik weet het. Maar het komt wel bovenop al het andere verdriet. En bovenop de teleurstelling die we ervaren nu we naast het grote gemis en verdriet steeds weer merken dat we naast Tjebbe ook veel andere mensen verloren.
Waarvan we voorheen, tot en met de uitvaart, dachten dat ze er voor ons zouden zijn.

Wist ik veel dat juist die uitvaart een breekpunt zou betekenen voor een aantal relaties en dat ik daar dus niet alleen afscheid nam van Tjebbe. Dat er mensen in die aula zaten die we daarna niet meer zouden zien of spreken. Dat toezeggingen loze beloften zouden blijken. Dat dit steeds opnieuw zou kwetsen. Dat dit óók een reden kon zijn om huilend in slaap te vallen.

Het is tijd voor rust. Ik wil niet langer gekwetst worden. Ik ben al gekwetst genoeg.
Na 20 maanden kan ik het gewoon niet meer opbrengen om altijd maar te moeten aangeven hoe het gaat en om hulp te vragen. Om steeds weer zelf initiatieven te moeten ontplooien. Om bijna altijd alles alleen te moeten doen. Om niet meer samen te kunnen overleggen over belangrijke beslissingen. Om alleen wakker te liggen van zaken die je ook nog eens niet met anderen wílt overleggen.

Ik trek me bewust terug. Leg de focus op Juul, Buster, de katten en mijn werk.
Op hun onvoorwaardelijke liefde voor mij en die van mij voor hen.
Op de voldoening die ik haal uit mijn werk en het prettige contact wat ik heb met superlieve collega’s.
Op het warme contact met Tjebbe’s ouders, waarbij het wederzijdse begrip door gedeeld verdriet enerzijds schrijnend is maar anderzijds ook zo mooi.

En daarbuiten neem ik rust. Een broodnodige pauze van alle ellendige opmerkingen, verwijten en roddel. Wie langs wil komen is en blijft van harte welkom. Maar ik doe zelf even heel bewust een stap terug. Het lukt gewoon niet meer. Soms gaat het zover dat ik dankbaar ben dat we Buster hebben omdat ik daardoor wel naar buiten moet.

En ik hou me, naïef maar hoopvol, vast aan de gedachte dat er een tijd komt dat ik mijn lief weer zie en met hem samen de balans kan opmaken. Want reken maar dat ook hij niet begrijpt waarom sommige mensen zo anders zijn dan we dachten.

 

 

 

 

 

50 jaar – de rouwe waarheid

“Jij wordt dit jaar toch óók 50? En? Wat ga je doen? Groot feest zeker?”

“Eeeeeeh, nou nee, geen feest”.

“Wat bedoel je, geen feest. Hoezo niet? Juist jij zou toch moeten weten hoe kostbaar het leven is en dat je er elke dag juist een feestje van zou moeten maken?”

Ik probeer nog even voorzichtig van onderwerp te veranderen maar dat lukt niet.

“Nee sorry hoor Bar, je kunt toch geen 50 worden zonder het te vieren.
Het is een kroonjaar, een mijlpaal, het leven begínt op 50!”

In mijn hoofd vertaalt deze laatste opmerking zich in er zijn ook levens die stoppen op 47.
Maar ik zeg het niet. Ik hou me in. Ik blijf stil en neem een slok van mijn koffie.

“Kom op nou joh, da’s juist gezellig, je zult zien hoeveel mensen er dan op komen dagen, het met je mee willen vieren en met een glas bubbels om je heen staan, er voor je zijn.
Je hebt toch wel wensen?”

Ja dat klopt. Die heb ik. Eén hele grote die niet vervuld kan worden….
En die door niemand kan worden gecompenseerd. Al helemaal niet met kaarsen, een fles lekker badschuim,  een lunch of diner, fles wijn, cadeaubon of een dikke knuffel.

Daarnaast maar even heel open en eerlijk.
Naast het feit dat Tjebbe en ik vastomlijnde plannen hadden voor de invulling van ons gezamenlijke feest – we zouden dit jaar alletwee 50 worden en wilden onze 100 jaar vieren met een borrel en tapas bij strandpaviljoen Buiten in Scheveningen in juni – ontbreekt het mij aan de financiën om überhaupt een feest te geven. Al zou ik willen, het kàn niet.

En er kan wel meer niet. Zoals een vakantie, een nieuwe outfit, naar mijn favoriete kapper, een abonnement op een tijdschrift, een weekendje weg, etc.
En dan zijn er ook nog praktische dingen die ik toch echt eerst aan zou willen (lees moeten) pakken voordat ik überhaupt over het geven van een feest zou kunnen nadenken.

De steigerhouten loungeset die mijn lief vijf jaar geleden zo vakkundig en vol passie heeft gebouwd is rot. Ik heb het hart niet om hem te slopen maar het moet toch echt gebeuren. Hoe? Weet ik niet. Afvoeren van het hout is probleem twee.
De schutting bladdert, moet hoognodig geschuurd worden en daarna weer mooi blauw worden geschilderd, in de kleur die Tjebbe uitkoos.
De tuin moet met stevig groen hekwerk worden afgezet zodat Buster niet kan ontsnappen. Het tuinhuisje stort van ellende ook bijna in elkaar.
De middelen om dingen te vervangen of de fut om het werk op te pakken ontbreken.
Soms word ik er echt moedeloos van. En om nou te zeggen dat dát je in een feeststemming brengt, niet echt nee.


Ik kan gelukkig voorlopig nog wel op de twee Ikea stoelen zitten die ik drie jaar terug van Tjebbe kreeg voor mijn verjaardag. Ik hoop dat die het nog lang vol zullen houden.
Met een hekwerk voor Buster is er al een hoop gewonnen.  Misschien dat ik van een klein deel van mijn vakantiegeld iets van een loungebankje en een hocker kan aanschaffen zodat ik onderuit kan in de zon met een boek en een glaasje rosé. Toch nog een beetje vakantie, in eigen tuin.

Dat zou nog eens een cadeau zijn. Dat je eind april ’s ochtends wakker wordt, je schutting geschuurd, je banken vervangen, de tuin afgebakend en een nieuw houten schuurtje. Dromen mag gelukkig…

Het tweede jaar

“Als het eerste jaar maar voorbij is, dan wordt het beter”.
“Die vier seizoenen die voorbij gaan, dat helpt, echt”.
“Jullie hebben laten zien dat jullie sterk zijn, die kracht is ongekend groot, jullie redden het wel”.
“Alle eerste keren zijn lastig, maar het went. De tweede keer is dan minder erg hoor”.

Hoe naïef kun je zijn. Om je aan dit soort opmerkingen vast te houden. Achteraf bezien heel naïef, vooral omdat ze gemaakt zijn door mensen waarvan de partner nog leeft.

Het is nonsens. Het eerste jaar was peanuts vergeleken bij dit tweede jaar.
Want in dat eerste jaar was ik verdoofd, rende door op adrenaline, stond continu in survivalmodus. De niet zo empathische opmerkingen en adviezen raakten me toen ook al maar niet zoals nu. Een jaar verder begin je te voelen. En dat voelt vreselijk.
Het gemis ongelofelijk veel groter.
De rouw nog zoveel rauwer dan voorheen.
De financiële situatie niet verbeterd, integendeel.
Nog geen eind in zicht met betrekking tot de administratieve shit.
Het is geen voortkabbelend gebeuren. Het gaat niet over.
De tegenslagen zijn er nog steeds, qua gezondheid, qua financiën.
En die gaan gepaard met zorgen. Waardoor het slaappatroon weer verstoord raakt.
Wat je oververmoeid en (volgens anderen) overgevoelig maakt.
Het is platgezegd gewoon KUT.
Zo, dat kan maar eens gezegd zijn.

De ‘speciale dagen’ zijn een tweede keer helemaal niet gemakkelijker.


Op je verjaardag (of beter gezegd je geboortedag want verjaren doe je helaas niet meer) komen er een paar lieve berichtjes binnen van de blijvers onder onze vrienden. Ik bezoek je graf, leg een roos neer en schrijf een blog. Het moet eruit. Dat lucht op. Als ik die publiceer reageert een aantal mensen alsnog. Ja, zo gaat dat.

We kunnen geen cadeautje meer voor jou kopen dus ik hang een zonnebloemposter op in onze achtertuin, koop de ring die jij mij had beloofd voor mijn verjaardag en een CD en armband voor Julia. ’s Avonds gaan we met jouw ouders uit eten. Het is een warm samenzijn en in gedachten ben je erbij.

Op de begraafplaats wordt voor het eerst een lichtjesavond gehouden, op 14 december.
Heel bijzonder, alle paden zijn verlicht met oliefakkels en er kunnen kaarsen worden gehaald om bij de graven te plaatsen. In de aula kun je een wensbal halen waarin je een passende tekst kunt doen. Julia, Ma en ik gaan met z’n drietjes en het is hartverwarmend om bij jouw graf nog lieve vrienden en lotgenoten te ontmoeten.


Met Kerst houden we het bescheiden dit keer. De Kerstavondborrel met open huis laat ik schieten. Vorig jaar hield ik krampachtig vast aan al onze tradities. Met diverse teleurstellingen tot gevolg. Mensen die altijd kwamen en nu ineens iets anders hadden. Daarnaast moet ik financiële keuzes maken en ook dat is een reden om deze traditie vaarwel te zeggen. Ik krijg geen berichten van mensen dat deze traditie gemist wordt dus het is prima.


Kerstkaarten versturen we ook dit jaar heel bewust wel. Of dat volgend jaar nog kan qua financiën weet ik niet maar dan heb ik nu iedereen in elk geval nog een mooie wens gestuurd. Met dank aan de troost- en dichtkaarten van Martin Gijzemijter. Die als geen ander kan verwoorden hoe lastig deze dagen kunnen zijn.
img_9229

Op 17 december zijn jouw ouders 50 jaar getrouwd. Ze voelen er niets voor om dit te vieren. Heel begrijpelijk. Toch vinden Juul en ik dat het een felicitatie waard is dus brengen een speciale kaart en theaterbon. We blijven spontaan eten en Buster gaat voor het eerst mee naar hen. Gezellig. Dat zijn de mooie momenten!

We hebben geen kerstboom, maar versieren ons huis wel. Nieuwe lampjes in de prunus, lampjes in kleine kerstboompjes die we naar jouw graf brengen. Elke dat een kaarsje aan bij jou.

Jouw ouders komen eten op 1e Kerstdag. Het is een warme en waardevolle avond.
Op 2e Kerstdag eten we bij lieve vrienden. Ook met hen is het opnieuw warm.
De dag na Kerst onze trouwdag, Julia en ik gaan samen uit eten.
Met zoveel feestdagen achter elkaar is The Day After elke keer weer een nieuwe confronterende dag en tijd om bij te trekken van de dag ervoor is er niet.

Julia gaat op 29 december met een vriendin een dag naar Londen, met de bus. Dat doet ze nooit meer, wat een slijtageslag. Wel mooi weer, koud maar droog.
Ik ga die dag met vrienden wandelen en lunchen in Meijendel. Buster vindt het geweldig.


Dankzij die supertherapeut op pootjes moeten we er regelmatig uit en kan ik mijn hoofd ‘leeglopen’. Met Oudjaar gaan we naar Meijendel om zonder vuurwerk om ons heen toch een heerlijke lange wandeling te kunnen maken. Op oudjaarsavond slaapt hij ’s avonds door het beginnende geknal heen. Om 22.45 uur gaan we nog even wandelen en met de jaarwisseling zitten we met z’n drietjes heerlijk binnen. Nog even een laatste ronde om 01.30 uur en dan stappen we ons bed in.

Op de ochtend van 1 januari gaan we met Pa naar Meijendel. ’s Avonds komen ze bij ons eten, kaasfondue. Lekker en opnieuw heel gezellig.

De volgende dag eist de verkoudheid zijn tol en slaat door naar griep. Ik ben er een week door van de leg, bij Juul duurt het twee weken. Gelukkig knapt ze net weer wat op voor haar verjaardag. Haar 18e, een mijlpaal. Weer zonder jou….en weer vieren we het twee keer. Omdat het ’t vieren waard is!

img_9986
Tja, zo gaat het ook in dit tweede jaar maar gewoon door.
Er volgen nog veel speciale dagen die ook weer lastig zullen zijn en waarbij ik nog niet goed weet hoe ik die invullen moet of kan. Ik word 50 dit jaar. En zie daar als een berg tegenop.
Niet qua leeftijd, ik ben heel dankbaar dat ik dat (hopelijk) mag meemaken.
Maar omdat we zulke vastomlijnde plannen hadden voor een gezamenlijk feest.
En ik het enorm K.. vind dat dit plan van ons niet door kan gaan. Omdat jij er niet meer bent. Ik wil jou naast me.
Op dat feest, in de auto, op de fiets, aan tafel, in bed…..

Natuurlijk ga ik door, er is geen andere keuze en ik ben het op zijn minst aan jou, onze dochter en mijzelf verplicht om er ondanks alles iets van te maken.
Maar gatverdamme wat is het zwaar dit kloterige ‘tweede jaar’.

 

De ‘warme’ decemberdagen

Op radio en televisie komen de spotjes over de ‘warme’ decemberdagen nu al voorbij. Voorheen ook onze favoriete maand. En nu erger ik me blauw als Robert ten Brink voorbij schuift met zijn All you need is love trailer, “Ken jij geliefden of familie, waarvan jij vindt dat ze absoluut samen moeten zijn met de kerst, of heb je een wens voor jezelf.”
Ja duhuh, maar die wens is niet te verwezenlijken…óók niet door RTL.

img_8595
Terug naar de sweet memories, toen geluk nog heel gewoon was.
Nog voordat Sint de hielen had gelicht stond er al een kerstboom in onze berging. Jij kon niet wachten om de stam op maat te zagen en met een perfectionistische precisie de lampjes in de boom te doen, niet los erin gesmeten maar stuk voor stuk aan de tak vastgezet met het lampje keurig recht omhoog. Sinds twee jaar hadden we een kunstboom. Eigenlijk vond je dat drie keer niks maar omdat we twee keer een treurboom hadden gehad met hangende takken toch overstag gegaan.

Nadat jij de verlichting in orde had hingen we met z’n drietjes de decoratie in de boom.
Er zitten hele speciale dingen tussen, twee egeltjes, een antiek vogeltje van mijn Omi, een speciale bal van Julia, elk jaar kochten we één speciaal item.
Kerstmuziek op en na een uurtje of wat was onze woonkamer een warme Kerstkamer.
Overal kaarsen, kerstballen met lampjes in vazen, de boom en de geur van sinaasappel, kaneel, warme wijn en de houtkachel maakten het compleet.
Avondenlang samen op de bank met een pot thee, een glas whiskey en een mooie film. Love Actually en White Christmas kwamen elk jaar voorbij.

Op 6 december veranderde je de ringtone van je telefoon en hoorden we om de haverklap Driving home for Christmas als je werd gebeld.

Wat vonden we het een prachtige tijd van het jaar…we zijn in 1995 niet voor niets op de dag na Kerst getrouwd. Je grapte dat dit heel handig was, zo kon je onze trouwdag nooit vergeten.

Vorig jaar hield ik krampachtig vast aan al onze gezinstradities.
Maar het had alles bij elkaar iets treurigs.
Hoe hard ik ook mijn best deed, het was het toch allemaal net niet.

Op Sinterklaasavond samen met Juul cadeautjes uitpakken. Met mooie gedichten, vol liefde en hier en daar ook nog wel een plagerijtje. Maar wat misten we jou en je ellendige (meestal ingewikkelde of smerige) surprises met een vilein gedicht waarin je met verve anekdotes van het voorgaande jaar aanhaalde.

Na een verbouwing van drie weken voor de nog door ons samen bestelde nieuwe keuken had ik geen fut meer om de hele zolder overhoop te halen om de boom en decoratie te pakken. Dus hielden we het bij een houten kerstboompje met lampjes voor het raam en wat ballen tussen de waxinehouders. Voor de kerstgeur kochten we een kerststukje voor op de kast. Klaar….soort van dan.

Op Kerstavond lieten we onze traditionele Kerstborrel voor vrienden en buren net als alle acht jaar ervoor doorgaan. Ik rende me dagenlang de benen uit mijn gat: ruimde de nieuwe keuken in, ruimde op, maakte schoon, bakte taart, haalde wijn, sinaasappels, kruidnagels en kaneel en natuurlijk chocomel en appelsap voor de kinderen.

gluhweinDe avond zelf vond ik lastig. Vrienden die elk jaar kwamen lieten nu ineens verstek gaan. Sommigen gaven niet eens antwoord op de uitnodiging. Evengoed was ons huis wel vol en werd het een drukke bedoening.
Ik betrapte mezelf erop dat ik je halverwege de avond met mijn blik zocht tussen de anderen om je te vragen of je nog wat drank uit de berging kon halen. Om me ineens weer te realiseren dat je er niet meer bent. Wat voelde ik me toen akelig alleen tussen die grote groep mensen.

Op 1e Kerstdag kwamen je ouders bij ons brunchen. Ik had allerlei lekkers in huis gehaald, de tafel feestelijk gedekt met een mooi wit gestreken kleed, kerstservetten en kaarsen. Croissants en brood gebakken. Maar er was geen kerstgevoel. Ik miste jou, jouw bord, jou naast me op de stoel aan tafel. Jouw grapjes, jouw zelf samengestelde Kerst-CD in de speler. En hoe ik ook mijn best deed, ik voelde geen warmte. Ik had het zelfs ijskoud.

Op 2e Kerstdag waren we uitgenodigd bij lieve vrienden om te komen eten. We hadden cadeautjes bij ons voor hen en kregen ook liefdevolle met zorg gemaakte en uitgezochte cadeautjes terug. Met een paar glazen wijn op vergat ik heel even dat ook dit geen normale setting was. Totdat ik in een groot en koud bed stapte en de tranen begonnen te stromen.

En toen volgde 27 december, onze trouwdag. imageOnze 20e had dit moeten zijn. Maar we haalden net ruim 19,5 jaar huwelijk.
We deden er nooit iets aan maar wat had ik je nu toch graag mee uit eten genomen of zo.

In plaats daarvan namen lieve vrienden Juul en mij mee uit eten en werd het boven verwachting een gezellige avond.
Met opnieuw weer die kilte erna en ook weer tranen.
Je zou toch verwachten dat die bron een keer opgedroogd raakt….

Voor Oud & Nieuw werden we bij twee bevriende stellen uitgenodigd.
Ik heb er niet eens echt over nagedacht maar de uitnodigingen vriendelijk afgeslagen.
Ons kitten Belle fungeerde daarbij als dankbaar excuus.
Want hoe alleen je je in een ruimte vol mensen kunt voelen wist ik inmiddels maar al te goed. Dat gevoel zou alleen nog maar worden versterkt als de klok om 00:00 uur slaat en iedereen elkaar omarmt en kust.
Julia had een vriendin over de vloer, dezelfde die er het jaar ervoor ook was, toen geluk nog heel gewoon was. We hebben samen geproost na de jaarwisseling, Appjes gestuurd naar familie en vrienden, de meiden staken vuurwerk af, ik wenste de buren een goed Nieuwjaar en kon niet wachten totdat ik mijn bed in kon. Waar ik me realiseerde dat ik jou nu achterliet in 2015 en dat 2016 het eerste officiële jaar  zonder Tjebbe zou worden. Vanaf nu zou er altijd een voor en een na zijn….en hoe moest ik dat nu doen, verder zonder jou?

Een bekend fenomeen onder rouwenden is The Day After.
Je ziet weken van tevoren op tegen de geboortedag en de sterfdag van je lief, je eigen verjaardag, die van je kind, de ‘feest’dagen, je trouwdag, feestjes van anderen.
Maar dan gebeurt er iets vreemds. De dag zelf kom je wonderbaarlijk genoeg best goed door. De klap krijg je erna. Die nabrander maakt je rillerig, verdrietig, moe, kortom je voelt je ellendig. Fysiek en mentaal ben je óp.

Dit jaar pak ik het anders aan!
De ervaringen van vorig jaar hebben me doen besluiten om dit jaar mijn gevoel te volgen.
En mezelf toe te staan om dit jaar een aantal ‘feestelijkheden’ over te slaan.
Want The Day After is tijdens de decembermaand teveel van het goede.
Vooral omdat er een veelvoud van die dagen in die ene maand zitten.
En omdat ze elkaar ook nog eens in zo’n rap tempo opvolgen dat je geen gelegenheid krijgt om bij te kunnen trekken. Die opeenstapeling van emoties maakt het too much to handle.
Misschien zullen anderen dit niet begrijpen, waarderen of accepteren. Dat is dan maar zo. De schijn ophouden is al lastig in de andere elf maanden, in deze maand lukt het me écht niet. Zeker nu niet, het dal is diep en eruit klimmen moet ik zelf doen, in mijn tempo en op mijn manier.

Dus is er dit jaar op kerstavond geen borrel in Maison Bosman.
Mentaal en financieel niet haalbaar.

Ik verstuur ook geen uitnodiging voor een brunch, lunch of diner tijdens de Kerstdagen.

Wat ik met onze trouwdag doe? Ik heb werkelijk geen idee.
Ik had ooit bedacht om een fles 21 year old Bushmills voor mijn lief te kopen als cadeau.
Net als toen we 12 en 16 jaar getrouwd waren.
Met een grappig briefje erbij dat een oudere fles er niet was…en hoe dat dan verder moest met ons huwelijk…tja…..

Voor Oud & Nieuw heb ik gelukkig ook dit jaar een mooi excuus om thuis te blijven, onze lieve Buster.

Het enige waar ik niet van afwijk?
De ouderwetse Kerstkaart. Voor een aantal lieve mensen om ons heen, die er voor ons waren en gelukkig nog steeds zijn. En voor een aantal lieverds die ik na Tjebbe’s overlijden heb ontmoet, helaas door het lot verbonden.

Waarom ik die kaarten stuur?
Omdat ik me heel goed realiseer dat deze maand voor anderen wel warm en feestelijk is.
Of juist heel lastig, net als voor mij. En ik die lieve mensen graag alle liefde, geluk en gezondheid wens voor 2017.

Vorig jaar hebben wij speciale kaarten gestuurd. Dit jaar is dat niet anders.
Ik heb een aantal fotokaarten laten maken en daarnaast een aantal toepasselijke troostkaarten besteld, een geweldig initiatief van Martin Gijzemijter. Hij snapt hoe moeilijk deze maand kan zijn voor hen die een dierbare verloren of om een andere reden alleen zijn.

Van een aantal vrienden hoorde ik vorig jaar dat zij niet goed wisten of het wel oké is om ons een kaart te sturen. Dat is meer dan oké, graag zelfs!
Want wat is het fijn om te merken dat mensen aan je denken.
En ook wij zijn wel toe aan een beetje geluk in het nieuwe jaar…

Ode aan jouw dochter

auchHoogzomer in La Douce.
Jullie hebben dikke pret op het terras, met een cappuccino in de zon.
Na onze gezamenlijke dag gisteren in Auch doen we het vandaag rustig aan.
Voor de kooi van Jimmy nog even een dikke knuffel en daarna naar beneden om de tondeuse over jouw hoofd te halen ‘want dat kan echt niet langer zo Pap, je loopt voor lul’.
Ze doet het vakkundig en je vertrekt naar de douche om de kriebelhaartjes af te spoelen.

Twee uur later moet ik haar helaas vertellen dat je bent overleden, aan een hartinfarct.
Zestien is ze pas.
Op een mooie zomerdag verliest ze jou, haar steun en toeverlaat, haar grappenmaker, haar rots in de branding, haar plaaggeest, haar liefdevolle vader.
Veel te jong is ze hiervoor.

Nog drie dagen blijven we op onze favoriete plek, met een megaklus, het inpakken van alle kampeerspullen in de vouwwagen en auto. De ANWB zorgt dat we thuiskomen maar alles moet reisklaar worden gemaakt.
En naast mijn zorg om onze dochter voel en ervaar ik ook de liefdevolle zorg van haar om mij.  De eerste nacht samen in de bedbak van de Holtkamper. Zonder jou. We hebben het koud.
We hebben geen van beiden trek, krijgen met moeite een hap weggeslikt maar sporen elkaar aan om te eten. We overleggen wat we het beste kunnen doen, voor ons en voor jou.
Ze wil naar huis, naar haar vertrouwde omgeving, naar haar vrienden. Maar jou achterlaten is ook vreselijk. Ik hak de knoop door, omdat ik weet dat je haar wens belangrijker zou vinden dan dat wij op jou wachten. Dus vliegen we zondagmiddag naar huis.

Maandag zit ze tussen ons in, aan tafel. Met haar Opa, Oma, moeder en een uitvaartverzorger. Bizar, omdat ze dit niet mee zou moeten maken. En daarnaast ook zo mooi, omdat ze zo’n waardevolle en warme inbreng heeft over de invulling van jouw afscheid. En, van wie ze dat heeft is geen vraag, nieuwsgierigheid toont over alles wat met overlijden, uitvaart en crematie te maken heeft. Tot in detail. Gelukkig hebben we een hele warme uitvaartverzorger die haar heel goed snapt, overal bij betrekt en onverbloemd eerlijk antwoord geeft op al haar vragen.

Ze schrijft ’s nachts een brief, om aan jou mee te geven op je laatste reis.
Haar toespraak voor jou is hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk.

Een week voor de start van het nieuwe schooljaar zitten we om de tafel met haar coördinator. Om te vertellen wat er is gebeurd, om te bespreken hoe ze dit schooljaar zal gaan starten. En wat school voor haar kan doen. Ze is heel helder en standvastig in wat ze wel en niet wil. Ze wil geen lang verhaal in de klas, maar een korte melding, niet teveel aandacht en starten met haar nieuwe jaar. Gelukkig geeft de mentor hieraan gehoor.
Niet alle docenten zijn even empatisch. De klas een opstel laten schrijven over de zomervakantie is niet heel inlevend als je weet dat één van je leerlingen haar vader in die vakantie verloor. En antwoorden ‘dat ze gewoon mee moet doen’ op het verzoek of zij over iets anders mag schrijven is ronduit stompzinnig. Daar zijn we het als ze me dit vertelt helemaal over eens. Ik koppel het ook maar even terug naar school. Wie weet een ‘leermoment’ voor deze docente.

Julia gaat mee op Ardennentrip. Met de met jou samen gekochte rugzak en bergschoenen. Precies een maand na jouw overlijden loopt zij 6-8 uur per dag met volle bepakking door de heuvels en bossen. Haar rugzak een stuk voller dan die van de anderen. Die maandag start ik met werken. Maar wat mis ik haar ’s avonds. En als ze me sms’t dat het zwaar is moet ik me inhouden om haar niet te gaan halen. De dag erna krijg ik een berichtje dat het toch goed is dat ze meegegaan is, dat de sfeer in haar groep fijn is en dat er ook begrip is voor haar. Fijn.

Het eerste jaar is zwaar maar zowel zij als ik redden het aardig.
De ‘feest’dagen zijn niet zo warm als anders.
Haar 17e verjaardag, de eerste zonder jou, vieren we twee keer. Expres. Omdat haar leven gevierd mag en moet worden. Haar vrienden en onze gezamenlijke vrienden en familie komen en omhelzen haar warm. Dat voelt goed.

We gaan samen terug naar de camping. Strooien een deel van jouw as uit in een zonnebloemveld langs jouw fietsroute. Eten op het terras. Warmen ons aan de zon.
Laven ons aan de bekende dingen, genieten van gesprekken met lieve vrienden.

Voelen je nabijheid, daar misschien nog meer dan het tussenliggende jaar thuis.
En toch, wat missen we je ook gruwelijk. img_8412

Niet meer met z’n drietjes voor de tent naar de sterren kijken….

Met z’n tweetjes op het terras, in de hangmatten, naar het sanitair voor de afwas, aan het zwembad. Het is het allemaal net niet, niet meer.

De autorit ging voorspoedig – de terugweg was lastig, want die hadden we het jaar ervoor niet gemaakt.

Een week na thuiskomst gaan we met jouw ouders een weekend naar Amsterdam. Jouw eerste sterfdag is op die zaterdag. We hebben het goed samen, het is een warm weekend, in alle opzichten. Het levert mooie momenten op en prachtige foto’s van jouw ouders met onze dochter. Ik hoop dat je het van veraf hebt kunnen zien.

Het tweede jaar is ingegaan. Op voorhand gewaarschuwd. Dat het zwaarder zou worden.
Het blijkt waar. We worstelen meer dan eerst.
En wat vecht jouw kanjer, voor alles. Ik ben zo vreselijk trots op haar.
Wetend dat jij dat ook was en nu nog bent.
We voelen en zien de signalen.
We missen je. Maar we knokken door.
Net als jij zou doen.
Ze heeft jouw genen, jouw gevoel voor humor, jouw zorgzaamheid, jouw cynisme, jouw karakter, jouw neus, jouw mimiek, jouw doorzettingsvermogen.
Ik zie jou in haar.
Maar ik zie ook haar eigenheid.
Haar schoonheid.
Haar warmte.
Je hebt een parel nagelaten!

img_8418

A little too much

Jezelf staande houden.
Klinkt leuk.
Maar heel eerlijk, het valt niet mee.
De verwachtingen zijn hoog.
Van mijzelf – over mijzelf vooral.
Maar ook van de omgeving, naar en over mij/ons.

Ik vond twee illustraties die mijn gevoelens en situatie heel mooi typeren.

De eerste geeft de fasen in rouw weer.
Die zijn ooit wetenschappelijk vastgesteld.
En je doorloopt ze allemaal. Dat heb ik in de vijftien achterliggende maanden wel ervaren.
De linker afbeelding lijkt heel overzichtelijk en biedt naar het schijnt houvast.
De rechter afbeelding geeft de realiteit weer…..

En dan is dit alleen nog maar wat rouw met je doet, hoe het je heen en weer slingert en hoe je steeds weer in kuilen flikkert waar je weer uit moet zien te krabbelen.
Dat dit de ene keer minder moeite kost dan de andere keer lijkt me logisch.
stages-of-grief
Het tweede plaatje geeft weer hoe je van je stuk gebracht kunt worden door verwachtingen. Want die lijken helder. Maar schijn bedriegt.
Je hebt niet alleen met je eigen verwachtingen te maken.
Maar ook met die van anderen over mij/ons.
Hoe je je staande moet houden, of hoe je dit in de ogen van die anderen ogenschijnlijk lukt.
Nou hou je vast, dat lukt soms voor geen meter!

SONY DSC

De verwachting is dat er sprake is van een opgaande lijn.
Dat het, in of na het eerste jaar na het verlies – ja serieus zo wordt dit door velen genoemd – steeds een stukje beter wordt.
Dat je ‘het een plekje geeft’ en ‘verwerkt’.
Nou nee dus!

Ik herhaal ‘m nog maar eens even:
Afval verwerk je en een blik doperwten geef je een plekje.
De ‘het’ van jullie plekje is namelijk de liefde van mijn leven…..
En wat willen jullie eigenlijk precies dat ik dan verwerk…wat bedoelen jullie daarmee….dat ik niet meer aan hem denk, over hem praat, hem mis?
Ik wil deze twee uitdrukkingen dus echt nooit nooit nooit meer horen!

Wat ik wel wil horen?
Zijn naam.
Tjebbe.

Anekdotes over wanneer Tjebbe jullie heeft laten lachen, plaagde of ronduit irriteerde (Want ja, dat kon hij ook en ‘over de doden niets dan goeds’ is wel erg suffig en achterhaald. Trouwens, misschien verdiende je die uitbrander van hem wel gewoon….).

Dat jullie Tjebbe ook missen.
Dat Tjebbe iets voor jullie heeft betekend.
Dat Tjebbe die lieve vent was die altijd voor jullie klaarstond.
Dat Juul de liefste Papa had die je je maar bedenken kon.
Dat Tjebbe zo’n geweldig gevoel voor humor had.

Dat Tjebbe áltijd eerlijk was (ook als jullie dat niet altijd prettig vonden, maar ja dan had je wel zélf voor een eerlijk antwoord gekozen, want die keuze liet hij altijd aan de ander).

Dat jullie trots op ons zijn, net als Tjebbe dat was en vanaf zijn wolk misschien nog steeds wel is. Dat Tjebbe ziet hoe wij worstelen maar er toch steeds de kracht voor weten te vinden om uit zo’n nieuw onverwacht en ongewenst dal te kruipen.

Want het valt om de sodemieter niet mee!
De beruchte kuilen waar we keer op keer weer in flikkeren zien we niet aankomen.
Het zijn er veel, te veel.
Gezeik met instanties, nog steeds.
Post op naam van mijn lief, nog steeds.
Gezondheidstoestanden – fysiek en mentaal trekt dat een enorme wissel.
Door de zorg, angst en onzekerheid die dit naast het lichamelijke ongemak met zich meebrengt.
Stress over werk en school, doen we het wel goed, gaan we het wel halen, we werken ons suf maar de input en output krijgen we maar niet in balans.
Het gemis van contacten met vroegere vrienden en kennissen.
Het afscheid moeten nemen van veel dingen die een gevolg zijn van dat immense verdrietige verlies van mijn liefste man en Juuls liefste Papa.
Merken dat op de berichten over onze rauwe rouw nauwelijks reactie komt in tegenstelling tot de vele reacties op katten/hondenfoto’s….tja….hoe moet je dat opvatten….?

Het is even teveel.
De rek is eruit.
Is dat verwijtbaar?
Nee.
Begrijpelijk?
Ja.
Te accepteren en aanvaarden?
Lastig.
Komen er betere tijden aan?
Hope so.
Gaat het gemis over?
Nee.
Wil ik dat?
Nee.
Doen we dan niks leuks?
Jawel, tenminste we proberen het.

Het is tijd om op sommige fronten pas op de plaats te maken.
En moeilijke beslissingen te nemen.
Bijvoorbeeld de opleiding die je zó graag wilt doen on-hold te zetten.
En je te realiseren dat het echt nooit meer zo wordt als dat het was.
Daardoor een moeilijke knoop door te hakken en eerlijk tegen jezelf te zeggen dat er aan mooi tijdperk, kamperen op die ene speciale plek in La Douce, een eind is gekomen.

Nog moeilijker?
Hardop aan jezelf en anderen toegeven dat het nu gewoon even niet gaat.
Bij deze…..

a-little-too-much

Geboortedag


img_6836

 

Vandaag is het jouw geboortedag lieve Tjebbe.

Een dag die ik, net als alle andere dagen, niet meer met jou kan delen.

Op 26 september 1967 landde jij als heel klein mannetje in de liefdevolle armen van je moeder.

Je vader liep niet lang daarna naar de telefooncel om hun wederzijdse ouders te vertellen dat ze Opa en Oma waren geworden.

Wij waren het er samen altijd over eens, 1967 is een heel goed bouwjaar!

In datzelfde jaar landde ik ietsje eerder in de armen van mijn moeder, vijf maanden eerder om precies te zijn.

Een blijvende reden voor plagerijen, “ik heb een oudere vrouw”. Dat plagen hield helaas op. Jij en ik worden in getal nooit meer dezelfde leeftijd. In getal ben ik nu al twee jaar ouder…

Vorig jaar ging dit aan mij voorbij. Toen leefde ik nog in de roes van de eerste shock.

Nu komt het besef; jouw verjaardag is geen verjaardag meer, want verjaren doe je niet. Je blijft voor altijd 47.

img_5700

Op de avond voor je verjaardag kan ik je geen ‘plaagcadeautje’ meer geven. Geen extra dikke kus op de ochtend van je verjaardag met je échte cadeau. Geen ‘Lang zal die leven’ meer zingen. Geen taart meer voor je bakken. Niet samen boodschappen doen om jouw verjaardag met vrienden te vieren, bij voorkeur met zalmsalade gemaakt van zelfgerookte zalm. Niet meer met z’n drietjes uit eten.

Ons plan om samen onze 50e verjaardag te vieren in juni 2017, precies tussen onze beide verjaardagen in zit er ook niet meer in. Geen borrel en BBQ bij een strandtent met vrienden op een zonnige dag. Zo zagen wij het voor ons. Dat beeld, dat idee, dat plan is weggevaagd, net als de rest van onze gezamenlijke toekomst.
Ja ik moet me gelukkig prijzen dat ik het waarschijnlijk wel ga halen. En dus vinden mensen dat ik dat juist wél moet vieren. Ze hebben misschien wel gelijk. Ik heb tenslotte dit jaar tegen Juul gezegd dat we ons leven ‘voor twee’ moeten gaan leven, omdat wij dat aan jou verplicht zijn.
Maar een feestje voor mezelf organiseren, daar vind ik geen zak aan. En daarnaast heb ik de financiën er niet eens meer voor.  Bah, ook dit wordt nu net als al die andere plannen van ons nooit meer werkelijkheid.

Toch doen we ook dit jaar weer een poging om deze dag te vieren, voor jou.
We gaan vanavond wèl uit eten, met jouw ouders.
En we heffen óók het glas.
Op jou, je leven, je liefde, onze liefde voor jou, ons gemis aan jou.

We hebben ook cadeautjes gekocht.
Een poster met jouw favoriete bloemen voor op de schutting. En die heb ik al gemonteerd ook – oefening baart kunst.
Voor mij kocht ik de ring die jij mij vorig jaar beloofde als toekomstig verjaardagscadeau en een armband en CD voor Julia.
Zo proberen we het leven, jouw leven én dat van ons, toch een beetje te vieren.


Een hele dikke kus voor jou, we blazen hem naar boven.
Ik mis je Tjebbe, more than you will ever know….

 

 

 

 
Beantwoorden
Doorsturen

Good mourning versus good morning

img_6937
Good morning =  okay
Good mourning = not ?

Deze korte vergelijking in het Engels is de beste manier om aan te geven welk gevoel ik soms krijg. Dit gevoel wordt vaak ingegeven door het gedrag of opmerkingen van anderen.

Toegegeven, (non-verbale) communicatie komt van twee kanten. Dus het is ook hoe ik een opmerking of stilte van de ander ontvang en opvat.
De ruime mate van flexibiliteit die hierin van mij wordt verwacht vind ik soms wel wat onterecht.
Want hoe vaak heb ik al niet gehoord “Ah joh, maar dat was vast niet zo naar bedoeld”.  Of “Misschien is het voor hen ook wel heel moeilijk om met jullie verdriet om te gaan”.

Maar goed, daarover heb ik al vaak genoeg geschreven. Het ís ook moeilijk om met verdriet om te gaan. Verrekte moeilijk. Daar hebben Juul en ik tenslotte al bijna 14 maanden ervaring mee. En na die 14 maanden wordt het ook echt nog niet minder. Want het is pas 14 maanden in plaats van al.

img_6936
En sommige mensen zullen het ook best goed bedoelen. Maar bij een opmerking als “Ik snap je verdriet, maar het kan altijd erger” kan ik me inmiddels niet meer inhouden. En dien ik diegene van repliek. Op een nette manier, met een vraag. “Wat is in jouw ogen dan nóg erger?” of “Waarom zeg je dit?”

Het is niet als start van een discussie bedoeld. Meer als mogelijkheid voor de gesprekspartner om te herformuleren na even te hebben nagedacht.

Een aantal rare bijwerkingen van diep verdriet:

Vrienden <-> kennissen
Door de dood van mijn lief en vader van onze dochter is niet alleen ons hele leven overhoop gehaald maar dat geldt ook de vrienden- en kennissenkring. Vrienden trekken zich terug uit ons leven en verdwijnen daarmee naar de kennissenkring. Gelukkig zoeken anderen juist (nog) wel toenadering en tonen daarmee hun ware vriendschap.

Rouwtijd kent geen maximum
Na een jaar moet het met het verdriet wel langzaam over zijn…daarna je verdriet nog openlijk uiten wordt door sommigen als ‘erin blijven hangen’ betiteld. En dat terwijl je juist zo je stinkende best doet om overeind te blijven, doorzet, doorgaat en het altijd alles alleen je inmiddels zó verschrikkelijk opbreekt. Hulp krijgen we wel, als we erom vragen. Maar het gepieker over van alles (financiële situatie, gezondheid, planning, werk, studie, toekomst, klussen in huis, etc….) doe je toch echt alleen.

Speciale dagen

Op speciale dagen hoor je van de meesten niets meer terwijl je het juist op die dagen extra zwaar hebt. Dan koester je die ene kaart van die vriendin op afstand en dat Appje. Maar vooral de mensen die persoonlijk langskomen om je te vertellen dat zij aan Tjebbe én ons denken op die dag. Dat ze überhaupt hebben onthouden dat het Tjebbe’s verjaardag is, onze trouwdag, Juuls verjaardag of die van mij.

Condoleren hoeft niet meer?
Ook een apart fenomeen; mensen die je na het overlijden nu pas tegenkomt. En die je dan vragen of het klopt wat ze gehoord hebben. “Dus Tjebbe is echt dood?” wordt dan vervolgd met “Oh dan had ik het dus wel goed begrepen”. Waarna condoleren uitblijft en zij hun weg vervolgen. Mij in verbijstering en verdrietig achterlatend.

Hoe social is ‘social media’?
Berichten op social media waarin je je verdriet uit worden inmiddels door de meesten genegeerd. Berichten over ‘leuke’ zaken zoals uitjes, foto’s van aankopen, afgeronde klussen en huisdieren krijgen daarentegen wel likes. Ik vermoed dat het voor anderen inderdaad te confronterend is, het verdriet. Maar hé, het verdriet bestaat voor mij nog elke dag. Bij het wakker worden, bij het naar bed gaan en elke seconde daartussenin heb ik te dealen met een enorme leegte en groot gat in mijn hart. Dus mijn Facebook is daar een afspiegeling van. Bij mij is het daarom niet alleen maar een Feestboek. Ik vind het dan ook hartverwarmend en fijn als er inderdaad ook bij verdrietige berichten blijk gegeven wordt van het feit dat we op social media zitten.

Verdriet hoeft niet begrepen te worden. Dat kan ook niet.
Maar als je in en met je verdriet wordt erkend dan is dat heel fijn.


Ik blijf me uiten.
Ik schroom niet om de blije momenten én mijn verdriet te delen.
Persoonlijk tijdens een gesprek, in mijn Blogs en op Facebook.
Ik kijk inmiddels ook heel voorzichtig wel weer een klein beetje vooruit.
Naar een nieuwe toekomst.
Want de toekomst die ik voor ogen had is weggevaagd, samen met mijn lief.In die nieuwe nog te vormen toekomst neem ik toch ook echt mijn lief mee.
Mijn herinneringen aan hem.
Mijn herinneringen aan ons.
Onze gezamenlijke waarden.
Eén daarvan was om er altijd voor een ander te zijn.
In goede en in slechte tijden.

Ik hoop dat vrienden zich dit ook nog herinneren van Tjebbe.
Juul en ik zullen hieraan vast blijven houden.En hopen dat wij ons ook aan anderen kunnen blijven vasthouden.

Zelfs nu het verdriet van ons om het verlies van Tjebbe bij anderen meer op de achtergrond lijkt te gaan raken.

Om hulp vragen – hoe moeilijk kan het zijn?

Onderstaand plaatje over compassie en ‘geven en ontvangen’ kreeg ik vandaag via een Amerikaanse vriendin.

img_6679

In goed Nederlands kom je voor hetzelfde onderwerp uit bij gezegdes als: ‘Wat je zaait zul je oogsten’ en ‘Wie goed doet goed ontmoet’.

In de praktijk van een ongewild alleenstaande geldt:
‘Je mag me altijd bellen’.
‘Als ik ook maar íets voor je kan doen…gewoon een gil geven he?’

En dat is nou juist zo lastig….bellen….vragen….

Omdat je als je er écht doorheen zit niet kúnt bellen.
Omdat je weet hoe druk iedereen het heeft.
Omdat je je al zo afhankelijk voelt.
Omdat je geen ‘zeur’ wilt zijn.
Omdat je niet altijd aan dezelfde mensen om hulp wilt vragen.  Omdat sommige dingen opkomen als poepen, onverwacht – ongewenst – ongelegen. Voor jouzelf én degene bij wie je om hulp zou kunnen vragen.

En, heel eerlijk, omdat je ook telkens een beetje ontmoedigd raakt als je nul op het request krijgt.En dat gebeurt. Soms doordat het antwoord nee is terwijl je op dat moment echt met je handen in het haar zit en soms omdat je zelfs helemaal geen antwoord krijgt.

Recent zei iemand het prettig te vinden als ik aangeef waar ik zélf behoefte aan heb, zodat het vragen niet nodig is. Daar heb ik wel even over na moeten denken. Want dan heb je het eigenlijk over verwachtingen. En die liggen vaak langs je eigen ‘lat’.

Ik ben een gever, een pleaser, een gezelligheidsdier, een verzorger.
Tjebbe was dat ook. Hij stond al klaar om te klussen voordat iemand erom gevraagd had. Ik onthoud alle memorabele data, verjaardagen, trouwdagen, werkjubilea en sterfdata. En stuur daarvoor, heel ouderwets, een kaartje.
Tjebbe en ik zorg(d)en graag voor anderen. Zagen/zie een behoefte vaak al voordat die is geuït. Waar mijn behoefte ligt is dus eigenlijk best simpel – dat iemand ook af en toe eens voor mij en Julia zorgt. Net als Tjebbe vroeger. Dat mensen de voor ons lastige data niet vergeten.

Waarbij ik me gelijk ook weer schuldig voel omdat ik vind dat ik zelf het afgelopen jaar volgens mijn eigen maatstaven niet sociaal genoeg ben geweest. Ik heb het soms afgedaan met een Appje of mailtje in plaats van een kaartje. Ben niet langsgegaan maar heb bloemen laten bezorgen. Dat dit wordt ingegeven door drukte, stress door rauwe rouw, paniekaanvallen en de sterk veranderde financiële omstandigheden vind ik heel lastig om eerlijk te vertellen.

Het zou zó fijn zijn als mensen zouden zeggen:
‘Volgende week/maand heb ik een dag de tijd voor jullie, wat kan ik dan doen in of aan je huis?’
‘Joh je loopt jezelf volgens mij nu echt voorbij, heb je zin om een keer samen met Juul aan te schuiven met eten?’
‘Heb je gezien dat *film/toneelvoorstelling/concert* eraan komt, heb je zin om mee te gaan?’
‘Binnenkort is het Tjebbe’s verjaardag, is het weer Kerst, is het jullie trouwdag, Oudjaar, Juuls verjaardag, volgend jaar word je 50…..wil je dan iets doen en kan ik dan iets voor jullie doen?’

Kortom, wat verlichting in het AAA – altijd alles alleen. Aandacht, samen eten, praten, herinneren, een kaartje, een onverwachte aanloop of uitnodiging. Het zijn juist de persoonlijke dingen die je er doorheen slepen op de vele ***momenten die rouw met zich meebrengt.

Ik vond het fijn dat het eens zo aan me gevraagd werd.
Want dat maakt dat je zelf ook eens nadenkt over hoe je alles tot nu toe maar steeds zelf hebt gedaan en hoe zwaar dat eigenlijk was. En dat dit, naar buiten toe, misschien overkomt als ‘zij redden het wel’ en ‘wat zijn ze sterk’ terwijl de werkelijkheid anders is. Ik loop op mijn tenen en aan mezelf voorbij. Elke tegenslag, hoe klein ook in de ogen van anderen, moet je opvangen terwijl je nog midden in de naweeën zit van de vorige.

Geen zieligdoenerij, geen verwijten naar anderen, gewoon een opsomming van hoe het er aan toe gaat. Voor mij eigenlijk ook wel eens confronterend om zo op te schrijven en terug te lezen. En misschien ook wel goed. Mezelf een spiegel voorhouden. Want het was en is soms echt even teveel. En ik moet blijven vragen omdat ik sommige dingen niet zelf of alleen kan. En ik mag soms mijn teleurstelling uiten. Niks mis met je kwetsbaarheid tonen en eerlijk zijn. Hoe pijnlijk dat soms ook is.

img_6680
Deze blog biedt wel gelijk een mogelijkheid om mijn dankbaarheid te uiten naar de kleine groep lieve mensen om ons heen die het afgelopen jaar zo lief voor ons zijn geweest en dat nog steeds zijn. Want zij zijn de lieverds die het iets minder zwaar maakten door hun attenties, zorgzaamheid, vriendschap, interesse, praktische steun en liefdevolle opvang op de ergste dagen.

Dikke kus!