Verlies kent veel gedaantes

Hoe pijnlijk is verdriet…  Des te onwerkelijker een situatie des te lastiger is het om het verdriet te voelen. En onwerkelijk is het.

image

Iedereen in onze omgeving weet inmiddels wat er vorig jaar is gebeurd.
Totaal onverwacht binnen twee uur de liefde van je leven verliezen, op een zonovergoten dag in Frankrijk. Waarna de zon onverbiddelijk bleef schijnen terwijl het donker en kil werd in mijn hart.

Het gemis voel je niet direct. Dat is een raar mechanisme van lijf en brein.
Eén grote mindfuck, want je blijft tijdenlang het idee houden dat het over gaat, dat hij terugkomt, dat het klapperende tuinhekje betekent dat hij gewoon weer het pad oploopt, door de deur komt en je een kus geeft. Je denkt zelfs ‘Ja hoor, nu is het wel leuk geweest. Kom nu maar gewoon terug’.

Maar het komt uiteindelijk wel , het verdriet en de pijn. In enorme overspoelende golven, die je omhoog slingeren en naar beneden zuigen. Een diep donker gat in.
Je ervaart lijfelijk pijn. Druk op je borst. Nat hoofdkussen van het huilen.
Lange douchesessies omdat de tranen maar blijven stromen. Een liedje van de uitvaart horen in de auto, die je dan langs de kant moet zetten omdat het door je waterige ogen niet verantwoord is om te rijden. En dat zijn nog de milde momenten.
image

Want soms zitten er dagen tussen waarop je ook werkelijk  niets positiefs meemaakt. Daar kun je dan aan het einde, bij het in bed stappen ook maar één ding over zeggen…..

 

En terwijl je dit steeds opnieuw doormaakt word je ook geacht overeind te blijven.

image Je gaat naar je werk, je gaat op bezoek, viert Kerst, gaat naar bruiloft en uitvaart, viert verjaardagen, klust in huis, begeleid je kind op een pad wat jullie beiden niet willen bewandelen. Je zet je beste beentje voor en je houdt je groot. In eerste instantie denk je dat je dat doet voor de buitenwacht. Omdat die het van je verwacht. Maar eigenlijk doe je het die eerste tijd vooral ook voor jezelf.
Want stél nou dat je eerlijk toegeeft dat het niet gaat.
Accepteert je omgeving je dan nog wel? Raak je dan niet nóg meer vrienden en kennissen kwijt?  Het aantal is het afgelopen jaar enorm uitgedund. En de verhoudingen zijn ook al zo anders geworden. Vrienden worden kennissen, kennissen worden vrienden. Veel mensen ontlopen je of zwijgen. Zelfs als je ze iets vraagt of voorstelt – en geven daarmee eigenlijk ook een (pijnlijk) antwoord. Of ze nemen gewoon geen contact meer op. Je hele wereld staat na het verlies van je grote liefde op zijn kop – op álle fronten.

Eigenlijk had je naast dat verlies van je grote liefde niet óók nog andere mensen willen verliezen.  Maar helaas is dat wel de realiteit. Het gebeurt. Je kunt er niets aan veranderen. Verlies kent veel gedaantes.

Ik vraag me wel eens af waar ik de fout in bent gegaan. En als ik me op sommige dagen iets zekerder voel, óf ik de fout wel in ben gegaan.
Had ik misschien beter niet kunnen vertellen of schrijven over het verdriet?
Had ik het allemaal maar binnen moeten houden?
Waren ze dan gebleven, was het contact dan behouden?
Of was het toch wel zo gelopen, omdat mensen snel willen vergeten.
Door willen zonder al te veel verdriet te zien.

Mijn openlijk geuite verdriet is voor een aantal mensen misschien wel lastiger te hanteren dan de beelden uit Syrië, want dat is een ver van mijn bed show. Dat is journaal en dat kun je uit zetten. Ons verdriet is de werkelijkheid, dichtbij, vlak om de hoek. Confronteert je met je eigen sterfelijkheid. Recht in je gezicht. Wegblijven in plaats van wegzappen….

image

Maar het gevoel en verdriet niet uiten is niet te doen.
Dan barst je uiteindelijk, na een jaar blijkt nu, letterlijk uit je voegen. Je verdriet wordt er alleen maar groter door. Des te meer moeite je doet om het binnen te houden des te harder wil het naar buiten. Je begrijpt dat anderen je graag weer gelukkig zien. Dat iedereen het graag bij het oude houdt, qua gewoontes én relaties.

Maar het is niet meer zoals vanouds. De wereld is door elkaar geschud en overhoop gegooid. Mijn toekomst samen met mijn lief is ons ontnomen. Onze dochter is haar vader kwijt. Mijn schoonouders zijn hun zoon kwijt en mijn zwager zijn broer. Vrienden zijn een vriend kwijt.

Mijn manier om daarmee om te gaan is door het van me af te schrijven en door te vertellen hoe ik me voel. Op papier, in een Appje of Messengerbericht, aan de telefoon, face-to-face in een gesprek. Waarbij mensen niet weten dat wat ik daarbij loslaat nog niet een fractie is van het gevoel wat binnenin mij leeft. Maar zelfs die door mij zo zorgvuldig gedoseerde hoeveelheid is voor sommigen teveel.

image
Ik hoop dat de gedichtjes en afbeeldingen die ik vind en plaats op Facebook, Instagram en in mijn Blogs inzicht verschaffen in wat er in mensen omgaat die zo’n groot verlies hebben meemaakt. En ik hoop ook dat de lezers zo’n groot verlies zelf nog heel lang niet hoeven mee te maken.

Want het doet pijn.
Het is een alles verscheurende pijn.
Nooit verdwijnende pijn. Telkens terugkerende pijn. Door verdriet.
Veel verdriet, teveel verdriet.
Om het gemis, van jou, van onze toekomst samen. En uiteindelijk het waardeloze weten dat het nooit meer zo wordt als het was.

Ik heb besloten dat ik toch, ondanks het extra verdriet door verlies van anderen bovenop het verdriet na het verlies van jou, dicht bij mezelf wil en moet blijven.
Dat heb je mij geleerd, dat ik mag zijn wie en hoe ik ben.
En daar hou ik me aan vast.

Want jij was altijd heel open en eerlijk Tjebbe.
Je stimuleerde me om te zijn wie ik ben, dat ik meer mezelf mocht zijn.
Dat de belemmeringen die uit de basis van mijn jeugd stammen onterecht zijn.
Dat mijn daardoor veroorzaakte onzekerheid onterecht is.
In het afgelopen jaar ben ik dus ongeremd, open, eerlijk en direct geweest. Veel meer dan vroeger. In gedachten gedragen door jouw adviezen toen je er nog was om dat zelf tegen me te zeggen.

Het maakt(e) me wel extra kwetsbaar. Sommige ‘kleine’ dingen (in de ogen van anderen) raken mij nu harder. En doen verdriet. Sommige mensen zijn niet sensitief, of kunnen geen compassie opbrengen of ons verdriet erkennen. En dat doet pijn.

Maar het verdriet dat dit met zich meebrengt komt deels ook vanuit mezelf.
Oók als een ander een kwetsend zaadje plant kan het diepe verdriet er alleen maar zijn als ik het laat ontkiemen en groeien. Die ander veranderen kan ik niet.
Goed voor mezelf zorgen binnen het geweld van onbegrip en onbewust kwetsen wel.
En dus stel ik grenzen. Om mijn verdriet te kaderen en om mezelf te beschermen.

En ik blijf schrijven en vertellen.
Over jou, over het gemis, mijn gevoel en het enorme verdriet.
Want het is echt, oprecht, verlammend en het moet eruit.
Zo simpel is het. Wil ik deze genadeklap overleven dan moet ik er verdomde hard voor werken. En dit is mijn manier.

7 gedachtes over “Verlies kent veel gedaantes

  1. Je bent een topwijf!!!!! Was de halve wereld maar zo eerlijk, dan was er minder leed en meer liefde voor iedereen. Ga zo door, spauw, schreeuw, gil, gooi je emoties eruit,,, en kunnen ze er niet mee omgaan, dan hebben zij nooit oprecht verdriet meegemaakt! Onnodig om je daarmee extra te kwetsen! ❤

    Like

  2. Ben er helemaal stil van Barbara….. wat kan jij jouw gevoel goed verwoorden. Respect hoe je met het verdriet/verwerking omgaat. En bovenal hoe jij Tjebbe met je meedraagt in dit verwerkingsproces. Hij zou vanuit de hemel alleen maar trots op je zijn… Barbara wat ben je toch een kei, een mooi mens die haar hart op de goeie plek heeft zitten, een geweldige moeder,

    Like

  3. En bedankt. Even een verhaaltje lezen voor de zondag weer mag beginnen. Komt verdorie elke zin als een mokerslag binnen. Zoveel gelijkwaardige momenten die je op een perfecte wijze omschrijft. Ik lees bijna mijn eigen levensverhaal. Blijkt dat ik gelukkig niet de enige ben. Ik blijf nog een half uurtje liggen. Uithuilen en weer doorgaan. Elke dag weer de herinneringen en ja, zoals je schreef, niet iedereen snapt dit.
    Hoelang nog. Voor altijd is te lang….. volgende week moet het over zijn.

    Jij veel sterkte en begrip gewenst uit je omgeving. Je doet het best goed!

    Like

    1. Van een aantal mensen vandaag het bericht dat het heel herkenbaar is. Helaas dacht ik daarop gelijk want dat betekent dat zij allemaal dit verlies hebben meegemaakt. Iets wat we niemand toewensen.

      Enige geruststelling wil ik wel graag bieden nadat ik je zondagmorgen zo ruw ben binnen komen vallen door dit stuk (opnieuw) te plaatsen. Ik schreef het drie jaar geleden. Het verdriet en gemis gaat niet over. Maar het wordt wel overall milder. Met hier en daar nog forse pieken (of dalen, hoe je het ook wilt noemen). Vooral op die speciale dagen; sterfdag, verjaardag, trouwdag, Kerst, een bruiloft, een uitvaart. Alles kan als trigger werken. Maar het ergste hebben we al doorstaan, het verlies en het verkrijgen van het besef dat dit onomkeerbaar is.
      Alles wat daarna komt kunnen we ook aan.

      En de mooiste realisatie is dat waar veel liefde was (is!) er gewoon ook veel verdriet mag zijn.

      Hopelijk kunnen we jou ook met Jij Ontbreekt de steun, warmte en (h)erkenning bieden waarvoor we het hebben opgericht.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s